قیمت محصول :     10000 تومان
  افزودن به سبد خرید

سبد خرید

  • سبد خریدتان خالی است.
  • تاریخ ارائه محصول : 09 / 08 / 2019
  • بازدید : 169 بار
  • دسته بندی :
  • امتیاز کاربران :

بررسی ابعاد اجتماعی، فرهنگی و جمعیت شناختی ازدواج خویشاوندی در ایران

ازدواج خویشاوندی و یا ازدواج بین دو فرد دارای دست کم یک نیای مشترک، به عنوان الگوی رایج ازدواجی در کشور ایران و سایر کشورهای مسلمان آسیای مرکزی و غربی، شمال آفریقا و بیشتر بخش های آسیای جنوبی در نظر گرفته می شود. مطالعات انجام گرفته از احتمال بیشتر رواج این الگوی ازدواجی در میان افراد دارای زمینه خانوادگی و ویژگی های سنتی (برخورداری از خاستگاه روستایی، خانواده گسترده، سطح تحصیلی و سن ازدواج پایین تر و نیز ازدواج ترتیب یافته) حکایت می نمایند. از سوی دیگر، نظریات مرتبط با تحول الگوهای خانوادگی، دگرگونی های حاصل از فرایندهای مدرنیزاسیون، شهرنشینی و صنعتی شدن در دهه های گذشته را عاملی در جهت کاهش کارکردهای تاریخی خانواده و شبکه خویشاوندی در کشورهای یاد شده در نظر گرفته و چنین تغییری را با کاهش مطلوبیت و رواج ازدواج بین خویشاوندان، که به صورت ابزاری در جهت کسب امتیازات گوناگون در اختیار والدین مقتدر قرار گرفته بود، همراه دانسته اند. البته بررسی های انجام گرفته در زمینه تحولات ساختار خانواده، وجود رابطه خطی بین فرایند مدرنیزاسیون و تغییر الگوهای خانوادگی را تایید ننموده و چنین تغییراتی را ناشی از تعامل پیچیده عوامل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و جمعیت شناختی دانسته اند.

هدف اصلی انجام پژوهش حاضر، علاوه بر سنجش سطح و الگوی ازدواج خویشاوندی در ایران، استفاده از تحلیل نسلی به منظور بررسی روند زمانی تغییرات این الگوی ازدواجی و نیز مطالعه ابعاد اجتماعی، فرهنگی و جمعیت شناختی آن می باشد. از سوی دیگر، به منظور مطالعه تغییرات احتمالی الگوی ازدواج خویشاوندی بین دو نسل (والدین و فرزندان)، بر آن هستیم تا الگوهای نگرشی و رفتاری نسل جدید را در مورد ازدواج خویشاوندی مطالعه نماییم. روش تحقیق به کار رفته، تحلیل ثانویه داده های طرح آمارگیری از خصوصیات اجتماعی- اقتصادی خانوار می باشد که در سال ۱۳۸۰ توسط مرکز آمار ایران با همکاری مرکز تحقیقات فرانسه انجام گردید و پاسخ به سوالات مطرح شده در پژوهش نیز با استفاده از تحلیل های یک متغیره، دو متغیره و چند متغیره (روش رگرسیون لوجستیک) انجام می پذیرد.

یافته های پژوهش حاضر، علاوه بر آنکه ثبات نسبی و میزان های بالای ازدواج خویشاوندی را در دوره مورد مطالعه نشان می دهد، برخورداری همسران (زنان و شوهران) خویشاوند از ویژگی های سنتی تر  را مورد تایید قرار داده و سطوح و الگوهای متفاوت ازدواج خویشاوندی را در میان قومیت های گوناگون نشان می دهد. بررسی الگوهای نگرشی و رفتاری فرزندان خانوارها نیز ضمن تایید عدم کاهش مطلوبیت ازدواج خویشاوندی در میان نسل جدید، از احتمال بیشتر وقوع ازدواج خویشاوندی و برخورداری از نگرشی مثبت نسبت به چنین ازدواجی در میان فرزندان همسران خویشاوند و نیز برخوردار از ویژگی های سنتی حکایت نموده و تداوم  سطوح و الگوهای ازدواج خویشاوندی را در میان گروههای قومی مشخص می سازد. در جمع بندی نتایج به دست آمده می توان چنین گفت که ازدواج خویشاوندی، به عنوان بعدی از ابعاد نهاد دیرپای خانواده، علیرغم دگرگونی های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و جمعیت شناختی حاصل از فرایندهای مدرنیزاسیون، شهرنشینی و صنعتی شدن در ایران طی دهه های گذشته، دچار تحولی عمیق نگردیده و از ثبات و تداومی نسبی برخوردار بوده است.

افزودن به سبد خرید
مطلب مفیدی برای شما بود ؟؟ پس به اشتراک بگذارید برای دوستانتان

دیدگاه کاربران ...

    لطفا قبل از ارسال سئوال یا دیدگاه سئوالات متداول را بخونید.
    جهت رفع سوالات و مشکلات خود از سیستم پشتیبانی سایت استفاده نمایید .
    دیدگاه ارسال شده توسط شما ، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
    دیدگاهی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد.

    دیدگاه خود را بیان کنید

0